Reguła

PROLOG DO REGUŁY ZAŁOŻYCIELSKIEJ KATOLICKIEJ WSPÓLNOTY EWANGELIZACYJNEJ MIŁOŚĆ I ŁASKA CHRYSTUSA


Wezwani przez Jezusa Chrystusa naszego Pana, pragnący wzrastać duchowo i nieustannie dojrzewać do świętości, trwając w jedności z Kościołem katolickim powołujemy do istnienia Katolicką Wspólnotę Ewangelizacyjną „Miłość i Łaska Chrystusa”, traktując ją jako dar i zadanie. Fundamentem naszego działania są słowa Jezusa Chrystusa:

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem;

żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali (J 13, 34 -35)

Pokładając ufność w obietnicy naszego Zbawiciela, który zapewnia, iż Ojciec i Syn obdarzają nas pełnią miłości, pragniemy oczekiwać Ducha Świętego którego sam Jezus nam obiecał (por. J 14,21). Niech On sam uzdalnia nas do realizacji naszego powołania – zarówno osobistego, życiowego, jak i tego – otrzymanego na chrzcie świętym -  do głoszenia Ewangelii miłości i nadziei Jezusa Chrystusa całemu światu.

Całe nasze działanie łączymy w komunii jedności z Bogiem, który jest Miłością. Pragniemy  żyć w Nim i dla Niego, aby nasi bracia i siostry poznali tę Miłość, którą my poznaliśmy, która nas zachwyciła i pociągnęła za sobą. Zobowiązujemy się,  czynić wszystko, by swoim życiem świadczyć o tej Miłości, z sercem otwartym na drugiego człowieka, dokonując wszystko w pokoju, w nieustannej gotowości do obdarzania przebaczeniem, na każdym kroku naszej drogi oczekując i poddając się natchnieniu Ducha Świętego (por. Kol 3, 12–15).

Świadomi własnych słabości, w realizacji przykazania miłości Boga i człowieka, pragniemy nieustannie poddawać się Łasce, której udziela nam sam Bóg wprowadzając nas w wewnętrzne życie Trójcy Świętej, czyniąc swymi przybranymi dziećmi i uzdalniając do pełnienia powołania, którego On jest źródłem (por. KKK 2021).

Kroczenie drogą Łaski oznacza dla nas przyjmowanie daru Ducha, który nas usprawiedliwia i uświęca (KKK 2003) To możliwość, ale i zaszczytne powołanie do ewangelizacji i przyjmowania charyzmatów, którymi Duch Święty nie przestaje nas obdarzać (Jan Paweł II), uzdalniając do współpracy w zbawianiu innych i we wzroście Kościoła (KKK 2003)

Pragniemy także zawsze pamiętać, że wszystkie dary nadzwyczajne, są służebne wobec łaski uświęcającej – daru danego darmo, przez który Bóg obdarza nas swoim życiem wlanym przez Ducha Świętego do naszej duszy, by ją uleczyć z grzechu i uświęcić. Pamiętamy jednocześnie,  że mają one na celu dobro wspólne Kościoła i pozostają w służbie miłości, która buduje Kościół (KKK 2003).